Rond een uur of 5 kwamen we aan in Kuala besut, de ferryplaats richting perhentian Islands. We hadden al tickets gekocht voor de bootreis en al gauw zaten we in een speedboot met onze spullen en nog verschillende andere mensen richting de eilanden. Het koste ongeveer een half uur om op Perhentian Besar te komen, waar wij ons hotel hadden. Op het strand waar wij het hotel hadden was geen aanlegsteiger, maar gelukkig kwam een bootje van het hotel ons ophalen. Nou ja hotel... we zaten in een Chalet, erg simpel en de badkamer was een beetje vies. Het was in ieder geval niet slecht beoordeeld op verschillende recentie sites, dus vreesden we dat het niet veel beter kon hier. We hadden maar voor 1 nacht geboekt en hadden het plan om even verder te kijken op het eiland. De volgens recenties 'beste' prijs/kwaliteit plaats had die nacht geen plaats. Voor de zekerheid hadden we die geboekt voor de rest van de dagen. Na even rondgekeken te hebben besloten we daar dan ook maar heen te gaan. Het zag er een stuk beter uit dan bij het eerste hotel.
Die middag hadden we gepland om te gaan duiken. Sanne had nog nooit gedoken en om de hele dag op het strand te liggen leek ons ook niks. De introductieduik was vrij duur ten opzichte van de open water dive cursus, maar we hoorden al dat als het beviel en we wilden de cursus doen, dat de introductieduik de eerste duik van de cursus zou worden, zodat de kosten van de introduik zouden vervallen. Met onze planning kon dit alleen de eerste dag dus zodoende.
We kregen eerst uitleg over hoe je moest duiken, wat je wel en vooral niet moest doen en over hoe de apparatuur werkte. De instructeur was erg duidelijk en geduldig, wat Sanne hoop gaf dat het wel goed kwam. We kregen een wetsuit aan en gingen met een speedboot naar longbeach, voor Kecil, waar een mooi rif was en alles ongeveer 5m diep. We gingen in het water en kregen daar onze BCD, (het opblaasbare zwemvest met duikfles enz.) De bedoeling was om daar even op te gaan zitten terwijl het opgeblazen was, er dan op te liggen en zo het ding aan te trekken. Vrij ingewikkeld voor de eerste keer. Gelukkig leer je dat snel. Het zag er vast leuk uit, Sanne vechten met dat ding in het water. Het ademen onder water in een regulator was ook een hele ervaring. In het begin wat onwennig, maar later besef je dat er toch echt gewoon lucht doorheen komt, dus dat er niks aan de hand is.
De onderwaterwereld is prachtig en na die ene duik durfde Sanne de cursus wel aan. In de cursus heb je 4 duiken en 2 Theorie lessen. Tijdens onze welverdiende vakantie hebben we dus twee avonden gestudeerd om een heel boek door te nemen voor ons duikexamen. Erg relaxed. Maar goed, nu kunnen we dus duiken, wat ook heel vet is en voor minder geld dan als we steeds introductieduiken moeten doen.
Het eiland waarop we zaten was prachtig. Je had mooi uitzicht, een heerlijk bounty gevoel met de palmboompjes, witte stranden, kokosnoten die voor het oprapen liggen en verse vis voor het avondeten met heerlijke vruchtensapjes. Echt uitgerust waren we nog niet na deze dagen, maar daarvoor hebben we 4 dagen een relaxhotel in Bali.
Op de 16e vlogen we terug naar Kuala Lumpur, (in een uurtje, stukje sneller dan de bus.) We gingen nog een nachtje in het hotel waar we de vorige keer zaten in chinatown en hebben de rest van de dag besteed aan winkelen en rondlopen in Kuala Lumpur. Tijdens de koffie in de suriamall(onder de petronastowers) Kwamen we aan de praat met een vrouw die in Kuala Lumpur woonde en ook een tijd in Engeland gewoond had omdat haar man engels was. Ze vertelde dat we voor souvenirs het beste naar een craftmanshall konden gaan een eindje verderop. Ze gaf aan dat als we er al naar toe wilden dat ze ons wel even af kon droppen, omdat het te warm was om te lopen. Nou prima, nog even gezellig gekletst en afscheid genomen. De craftmanshall was erg leuk. Er waren verschillende kleine werkplaatsen waar mensen batik maakten, houtsneden, schilderden en een paar grotere souvenirwinkels. Helaas was maar de helft open, omdat het een onafhankelijkheidsdag was voor Maleisie.
We hebben leuk rond gekeken, zijn daarna nog gaan snuffelen in Times Square, waar Sanne nog een leuke longsleeve gekocht had. Tegen die tijd werd het tijd om naar het hotel te gaan, omdat we de volgende dag weer vroeg naar het vliegveld moesten. Al met al een leuke tijd in Maleisie gehad.
De reis naar Taman Negara neemt de hele dag in beslag. We worden opgehaald bij het hotel, of nou ja, we hadden een nachtje het hotel geboekt waar de reis begon. In het hotel konden we de bagage achterlaten in een berghok waar het redelijk veilig stond. We hadden namelijk gehoord dat de bagage anders in het zelfde schommelbootje moest als waar wij in gingen. Het leek ons al niet zo'n goed idee, terwijl we het bootje nog niet eens gezien hadden. En ja hoor, er lag veel bagage in het bootje, waar je precies met 2personen naast elkaar kon zitten, in een boot die ongeveer 2,5m lang was, gemaakt was van hout met een gammel dakje erop en een motortje achterin. De busreis duurde ongeveer 3uur, waarna we bij de aanlegplaats van de boot een lunch kregen en bagage over konden plaatsen.
Vanaf hier gingen we dus verder met dat bootje, wat tot het hotel 3uur duurde. De heenweg was namelijk stroomopwaarts. De terugweg zou 'maar' twee uur duren.
Het bootje deinde op en neer, een lekker briesje in het gezicht en het gezoem van de motor zorgde ervoor dat iedereen wel enige tijd lag te slapen. Jammer was dat de bagage zo opgestapeld lag dat de bestuurder niet altijd precies kon zien waar er boomstammen dreven, zodat we een keer een bijna ongeluk hadden en de boot aan de rand van de rivier eindigde. Gelukkig was de motor niet beschadigd en konden we weer verder varen. Iedereen en wonderbaarlijk ook alle bagage kwam heel aan bij de hotels.
De eerste avond stond er een nacht jungletoer op de planning. Het was behoorlijk spannend, want stel je voor dat we zouden verdwalen op een aangelegd pad in de 'jungle' wat niet langer was dan een km. Hier hebben we ongeveer 3 spinnen gezien, een duizendpoot en verder vooral wat gekletst met andere Nederlanders. Niet erg interessant, maar toch een aardige avondwandeling gemaakt. Aan het einde van het pad was een uitkijkpost. Deze keek uit op een soort savanne stukje, omringt door bomen. Midden in stond een boom en een klein meertje, waar volgens de gids wel eens dieren kwamen drinken. Helaas was er net een groep van 20man voor ons boven geweest, dus zelf enig teken van leven wat er had kunnen zijn was wel verdwenen.
De volgende dag was er een wandeling door het oerwoud. Dit was een mooie wandeling naar twee uitzichtpunten. Op sommige stukken vrij lastig omhoog klimmen, op andere stukken kon je gemakkelijk lopen. Op de uitzichtpunten had je mooi zicht over een gedeelte van het oerwoud heen en bij het tweede punt zag je een paar huisjes van het dorpje waar de hotels waren.
Na deze wandeling liepen we de Canopywalk, een wandeling hoog in de bomen op touwbruggen. Helaas was een deel in renovatie, zodat we een stukje misten. Je kon hier best leuk kijken over plekken in het bos. Naderhand bekeken we een Aboriginaldorpje, waar we pijltjes mochten schieten met een blaaspijp. We kregen uitleg over hoe ze de pijlen en vuur maakten. Na even rond te hebben gekeken in het dorpje gingen we weer terug naar het hotel. Rond een uur of zeven was er eten in het restaurantje vanwaar de toer geregeld was en hierna kon je naar het hotel terug en de volgende dag weer naar Kuala Lumpur.
Samen met een ander stel besloten we nog mee te gaan met een nightsafari. Het scheen namelijk dat je de kans had meer te zien dan op de jungle toer. De nightsafari ging voornamelijk door palmboomplantages heen. Hier zagen we aan het begin van de tocht olifantenpoep. (ja helaas alleen de poep, geen olifanten.) Verder zagen we nog een slang op een tak liggen. Een eindje verder zagen we nog twee luipaarden. Een ervan lag zelfs op maar 2 meter afstand van het pad. Nadat opgemerkt was dat hij bekeken werd liep de luipaard er langzaam vandoor. Het was een prachtig beestje. Toch niet het hoogtepunt van de toer. Maarten zag namelijk nog iets, hij dacht een katachtige, maar doordat de schijnwerper bestuurd werd door iemand anders wist hij het niet zeker. Dus de auto vol in zijn achteruit, schijnwerper in de buurt en ja hoor daar zat het pronkstuk van de avond. Een prachtige, kleine, schattige straatkat. Toen de schijnwerper er op stond en iedereen al begon te lachen was de reactie van het 'wilde dier' dat ons overrompelde met schattigheid; 'Miauww'
Hierna begon het helaas vrij snel te regenen en hebben we de tocht afgebroken. We zijn allemaal met de jeep terug gebracht naar ons hotel.
We hadden ondertussen besloten om door te reizen naar Perhentian Islands. De bagage kon door de reisorganisatie gehaald worden in het hotel en met een van de bussen meegenomen worden naar de plaats waar we in de boot stapten. Toen we via hier verder wilden gaan lag deze al op ons te wachten, zodat we onze reis voort konden zetten.
We hebben nu eerst 4 dagen om Kuala Lumpur te bekijken. Van Bovenaf gezien (uit het vliegtuig) een verschrikkelijk georganiseerde stad. Volgens mij worden grassprietjes nog geknipt met een nagelschaartje. Huizen staan hier in blokken bij elkaar, wijken zijn dezelfde kleur, bomen staan in rijen naast elkaar, enz. Erg anders dan Indonesie, waar alles kris kras door elkaar stond.
In Kuala Lumpur hebben we verschillende leuke dingen meegemaakt en gezien. De eerste dag zijn we een stadswandeling gaan doen, langs bekende gebouwen, zoals het paleis van de sultan, Het regeringsgebouw, de kuala lumpur tower en de petronastowers. Op weg naar de menaratower kwamen we het Bukit Nanaspark tegen wat er omheen ligt. Dit is een stukje jungle midden in de stad met verschillende leuke paden erdoorheen. We hebben hierin een klein stukje gelopen, tot we erachter kwamen dat we de soffel vergeten waren(goede deet). Na ongeveer het halve pad gelopen te hebben was Maarten al 4x geprikt (en sanne nog niet), maar besloten we toch maar eruit te gaan. We hebben de uitgang genomen bij de kuala lumpur tower. Hier kwamen we nog leuke aapjes tegen, die we uiteraard op de foto hebben staan.
Op de Kuala Lumpurtower hadden we mooi uitzicht over de stad. De toren was 421 meter hoog. Hier op kregen we een rondleiding met zo'n koptelefoon waarmee we hoorden wat we eigenlijk aan het zien waren. Was erg praktisch vonden we, aangezien sanne ons hotel niet eens terug kon vinden zonder apparaatje.
De petronastowers waren vooral interessant wanneer we op de eerste 6 verdiepingen waren. Dit was namelijk een luxe shoppingmall, waar we een paar keer erg lekker hebben gegeten bij een japanner. Bij de tafel was een computer waarop je de bestelling deed. Deze werd bij je gebracht. Naast de computer liep er een lopende band langs alle tafels met hierop van allerlei gerechtjes van de kaart. Mocht er iets langs komen wat erg lekker uitzag dan kon je dit pakken. De kleur van de bordjes liet zien hoe duur iets was, waardoor je een indicatie had van de prijs. Wanneer je klaar was met eten telden ze gewoon de bordjes om te zien hoe duur het was. Erg aan te raden, lekker eten, leuk concept en meestal rijen mensen voor de ingang die aan het wachten waren op een plaatsje. Blijkbaar hadden meer mensen het zelfde idee.
In Kuala Lumpur zijn we verder nog naar de batu caves geweest, een grot van 400miljoen jaar oud ergens aan de rand van de stad. Met de metro goed bereikbaar sinds juli dit jaar, dus dat was handig. Men zei dat als je met de taxi zou gaan je soms wel 50-60 ringit kwijt was, terwijl de metro 2RM kost pp. Afzetterij is niet vreemd hier onder taxi-chauffeurs. De grot was mooi om te zien, je moet voor je bij de grot bent eerst ongeveer 300 traptreden op, waar allemaal schooierige aapjes zitten. Ze worden door de toeristen ook erg veel gevoerd, dus dat vonden we niet zo vreemd, wel wat eng met aapjes om je heen die van 0 naar woedend gaan in 1 seconde. Na even rond gekeken te hebben begon het te regenen. Ehm laten we zeggen stortregenen. Met andere woorden we hebben een uur gewacht tot het iets minder werd zodat we niet bij voorbaat zouden verongelukken op de trap naar beneden die vrij glad was. We zijn gelukkig heelhuids, maar wel nat beneden gekomen. Hier hebben we nog een hindoetempel gezien, die naast de grot lag, waarna we terug zijn gegaan naar de stad.
Een van de andere dagen hebben we het vogelpark bezocht. Hier hebben we veel verschillende vogels gezien. Naast de vogels zagen we ook bijzonder veel ratten die op de meest kreatieve en vaak niet al te verborgen manier het voedsel van de vogels aan het stelen waren. Vaak gingen ze voor ons op de vlucht maar hadden het idee dat als zij ons maar niet zagen, er ook geen vijand meer was. Dit leide tot enkele lachwekkende poses met rattenkonten achter allerlei dekking uitstekend. Na een uurtje op 2 in het park rondgelopen te hebben was het bijna sluitingstijd. In de buurt van de uitgang was een stalletje waar je samen met wat vogels op de foto kon. Het was ongeveer 2,5 m. breed en een meter diep met een leuke achtergrond en een stuk of 15 verschillende vogels. Toen wij hier langskwamen gingen ze net de vogels terug brengen. Echt een koddig gezicht. Een van de verzorgers nam 3 vogels mee, waarna een Sulphur-Crested Cockatoo er krijsend met vleugels uit achteraan waggelde. Bij de uitgang zagen we nog een erg grote zwart met rode Hornbill. Al met al zeer leuk om te zien.
Na onze avonturen in Kuala Lumpur vervolgen we onze reis naar de Taman Negara; een oud regenwoud in het midden van Maleisie en hierna naar een eiland in Noord Maleisie; Perhentian Islands Besar.
Het is weer een tijdje geleden dat jullie iets van ons lazen op de blog. Daarom vond ik het tijd er weer iets op te zetten. Ik zit aan de zee, op een eiland in het noordoosten van maleisie achter de pc, (internet schijnen ze dus overal te hebben) en maarten leest wat, terwijl we wachten op een pizza.
De afgelopen dagen/week hebben we doorgebracht in Maleisie, de eerste paar dagen kuala lumpur, daarna taman negara; een oerwoud van 400miljoen jaar oud en nu zitten we dus op een eiland, genaamd Perhentian Besar.
Het laatste verhaal stopt in semarang. Hier hebben we niet veel beleefd, wat uitgerust, vakantie gehouden, lekker gegeten, geshopt, gefitnist en de oude stad gezien. Niet echt bijzonder al was de oude stad wel mooi. Oude chinese tempel, traditionele markt en de 'echte' Indonesiers.
Op de treinreis naar Jakarta zagen we veel rijstvelden waar mensen aan het werk waren, soms aan de rechterkant de zee en we moesten zelfs een keer stoppen omdat er koeien op het spoor liepen. Erg bijzonder, ik zal eens zien of ik hier foto's van kan opzetten. De reis duurde 6uur en we kwamen tegen de avond aan in Jakarta. De volgende dag vlogen we naar Maleisie.
Aangekomen in Maleisie leek het een andere wereld. Het vliegveld was modern, ipv sober, het was SCHOON, er waren eetgelegenheden ipv een koffiekraampje en een kiosk en er was op sommige plaatsen internet. Ideaal dus. Na wat geld gehaald te hebben, moesten we de terugvlucht omboeken omdat we door idul fitri niet meer uit Jakarta zouden kunnen komen. De treinen naar het oosten zaten vol en vluchten waren ook niet meer te boeken. Met de auto gaan is ook niet mogelijk wat meer indonesiers doen dat, dus flinke files uit jakarta naar alle uithoeken van het eiland. Terugvlucht was snel geregeld de 17e is de planning om terug te gaan naar Denpasar op Bali. Helaas moeten we de Bromo vulkaan overslaan hierdoor. We hebben hierdoor wel 2 weken om maleisie te bekijken.
Om naar het centrum van Kuala Lumpur te gaan zijn verschillende mogelijkheden: de trein voor 35RM een taxi voor 75RM en toen we wat beter keken kon je met de bus voor maar 10RM, we zaten al bijna in de trein, omdat dat makkelijk zou zijn. Scheelt toch weer 12euro voor dit reisje door iets beter te kijken. De bus duurde een uurtje tot het centrale station voor trein/metro/bussen. Hier hebben we rondgelopen, rondgekeken en kaartjes gekocht met een soort ovchipkaartsysteem zodat we niet steeds in een rij hoeven te staan om kaartjes te kopen maar het eens in de zoveel tijd opladen. Het hotel waar we aankomen was netjes maar simpel.Het lag midden in Chinatown. We kwamen aan in de avond en moesten ons door de straat wurmen, geheel vol met kraampjes en mensen om bij het hotel aan te komen.
Nu gaan we even eten, want we gaan zo weer verder met een duikcursus, waar ik later meer over schrijf.
Vanaf 15 Augustus zal deze blog door Maarten EN Sanne voortgezet worden. Ik (sanne) ben nu een tijdje in het land en heb al veel gezien en beleefd. Geprobeerd heb ik om mijn eerste verhaal erop te zetten, maar helaas mislukte dat een beetje. Een verhaal van 1,5 A4tje dus verdwenen. Hier even een korte essentie van het verhaal.
De reis naar hier was goed verlopen, binnen 5-10 min was ik in Indonesie door de douane en had ik zelfs nog in de rij gestaan voor een visum, erg snel allemaal. Een blaadje invullen voor wat er in mijn tas zat was ook vergeefse moeite bijna, want ze keken er niet eens naar.
In het begin moest ik even wennen aan het rijgedrag hier. Men rijdt niet hard, (max 80km/uur) je kunt hier ook niet sneller trouwens, want zo goed zijn de wegen niet en het is vrij druk op de weg, maar inhalen is een belangrijke levensbehoefte. Athans het lijkt erop. Inhalen, toeteren, inhalen, toeteren, enz. Gelukkig kwamen we heel aan in Semarang.
In Semarang zijn we rustig aan gaan doen, even naar een Mall geweest, groot winkelcentrum en hebben een film gekeken in de bioscoop. Erg leuk hier, kost weinig en is van geode kwaliteit. De winkels hier zijn voornamelijk bij elkaar geraapt in Malls. Langs de weg zijn wel kleine stalletjes, maar het is best gevaarlijk om langs de weg te lopen, aangezien men niet echt uitkijkt.
Na het weekend gingen we naar de Puskesmas in Mlonggo, een soort gezondheidscentrum waar marten stage liep. Ik kon deze week wat acclimatiseren, meekijken bij patienten en heb zelfs een bevalling gezien. Een ochtend kon ik mee op huisbezoeken en hebben we met studenten van de universiteit van Jakarta voor een Public Health project zout gecontroleerd bij mensen thuis in een van de wijken om te zien of ze wel jodium houdend zout gebruiken. Veel Jodium tekorten hier. Verder heb ik nog meekeken bij het onderzoeken van kindjes op een school, net als bij ons gebeurd bij de ggd, (ogen,oren, mond, longen, lengte, gewicht). Bijna iedereen had caries.
Op dinsdag was de nationale bevrijdingsdag voor indonesie. Hier werd de afhankelijkheid gevierd. Het was door de Ramadan ingekort tot een ceremonie in de ochtend, waarbij wij op de ere tribune mochten zitten. (Erg fijn, aangezien we in de schaduw ZATEN en de rest van de mensen in de zon STOND. ) Foto's heeft Loes op de camera en zijn we vergeten te vragen, dus die komen later nog.
Na een mooie tijd gehad te hebben op de Puskesmas zijn we weer richting Semarang gegaan en vervolgens doorgereist naar Jogyakarta, waar we Maartens ouders weer troffen. Hier hebben we wat hindoeistische tempels bezocht. (De 9 tempels, kleine tempeltjes in een leuke wandeltocht.) De wandeling ging tevens langs een zwavelbron. Mooi om te zien, minder om te ruiken. Het water was goed heet en in de berg zag je het zelfs borrelen. Uit een ander gat kwam een flinke zwavelwolk tevoorschijn. Prachtig om te zien.
De volgende dag gingen we de zonsopkomst bekijken op de borubodur, een boedistische bedevaartsplaats. Veel zon hebben we niet gezien, maar er was een prachtige mist te zien rondom de Bergen, waar we ook een paar foto's van hebben. (die worden ook later geplaatst ). :P
Tot hier even de korte update van de afgelopen tijd, de STARBUCKS gaat namelijk sluiten zo, dus het lijkt me verstandig het verhaal nu op te slaan en te updaten voor er niks meer van terecht komt. We hopen binnenkort meer te vertellen te hebben en wat mooie foto's erop kunnen zetten.
First week in Mlonggo puskesmas (regional health-centre), originally made as a kind of GGD it now serves the community more as a small hospital.
Straight away this already shows the biggest problem in indonesia concerning public health, and our goal evaluating the public health in indonesia. The centres made for public health do not fill that purpose well anymore, only a minority of its activities.
The last week we went visiting patienthomes in the small villages of the Mlonggo area, the first day we implanted some Norplant’s, anti-conception implants. The 2nd day we went to check for wound-infections at the house of the patients.
Ofcourse this is way too fast to check for this, as this should be done at aproximately 3 days. The real reason we checked the patients was to check if the patients themselves removed the implants because apparently sometimes the patient only takes the implant because of pressure from for instance, her husband. Luckily this was not the case in our patients.
The remainer of the week we visitted some patients who were treated at the hospital for, for instance diarhoa or tyfus and checked their home-situation on signs where they could have gotten the infection. Mostly this did not yield clear results but sometimes the cause was all too obvious, with drinking water not properly cleaned, or other bad hygiene habits.
For instance: everyone seems to boil the water they drink, but seem to forget to boil or clean the water for washing, tooth-brushing and doing the dishes. Mostly this water looks more or less as something out of a horror story. (brown, dirty, probably some movable organisms going about) One guess where they had the infection from.
When visitting we often had neighbours asking to check on their sick child or person or ask for advice, this yielded some extra help from the home-visits as we diagnosed a few patients which would otherwise have been missed. The sad part was though that some already saw a dokter, but since you only have a few minutes per patient here in indonesia, they disease was missed or niglected.Be happy with our 10-20mins at the general physician in the netherlands, here it can be as less as 1.
Saturday the senior doktor of the puskesmas invited us to have a tour around the villages visitting the other co-ass, which turned out to be a nice trip inspecting all the different puskesmas and winded us up with the doktor checking on the peanut-fields and the cow-pulled plows. Good that work and pleasure can be combined in indonesia :D.
This weekend we will be spending our time in the beach resort, taking some rest. Next week we will visit a international congress in Semarang together with the organising doktor of the rotation here, doktor Hussein, who invited us there. Should be good!
Concerning my computer and internet acces, my laptop is still dead, so it is quite a problem staying in contact. Sorry for that, I still read the comments on the blog though, I just have little time to respond.
A new week, a new story. The last 2 days we moved down from Jepara to Mlonngo. But first.
Grave news, my computer’s processor or memory stopped working, the work of a virus or the bloody hot environment here. I was able to back-up everything important from the memory but use of my laptop is impossible.
For the ones who know me most, this is a harsch kick-off method, no screen to watch for at least a month or so.
My presentation to the senior from Universitas Diplonegoro in semarang was a bit handicapped by not having the presentation I worked on for 20+ hours… Great… Fotune with me, he took the news lightly, and did not redicule my stupidity too much for not having a back-up. Lesson learnd. ALWAYS back-up.
The last week in Jepara was not much to mention apart from that, doing shifts, seeing some strange problems again. Perhaps Artesunate resistance in my Casus besar patiënt, interresting for tine and her boss I think. And ofcourse the number of motor-accidents again. One particulairy was impressive, a 15year old girl with her face ripped open from top to bottom, not a sight you are confronted with in the netherlands everyday.
Saturday we packed our backs and left for Mlonggo to the local healthcenter. Our cabdriver was local celeberty, Hari Prayoga, a paramedic with a furniture business.
First we went installing our stuff in Mlonngo in the, considering indonesian standards, very luxorious guesthouse. We have our rooms with 1 or 2 on a room, and a building with a mess for maximum 5 people. The indonesian co-ass are with 15 in 1 dormitory room, and 1 mess. Apart from that we actually have a shower (This news got sanne and loes screaming, my ears still bleed).
After that on to Bandaganbeach! The best beach of Jepara, at least they say. For once it was right :D After arriving on the white beach with palmtrees, coconuts and a hot sun we enjoyed the scenery behind a beer or 2. After this we finally went for a swim in the sea, the first time in 2 months, including some wrestling with the locals this made for a very good day, but please check the photographs.
Sunday we had our go with a chauffeur to the local mountains to see a waterfall and the local countryside and the portugese fort allong the coast. The waterfall and mountains where breathtaking, but the portugese fort nothing but a pile of stones, including fake cannons etcetera. At the waterfall we had some good photo-shoots as true indonesians do at every site they come :D
Soon there will be a lot more to tell about the Puskesmas we are in now, but since we haven’t seen any real patients that will come next week.
Graver news though, yesterday my grandma had a small stroke, which she seemingly recovered from with little handicap. Unfortunately she recently seized anti-coagulants, because she had side-effects. She did not seek help when having the first symptoms, because she did not want to bother the doctor, thereby being to late for any treatment. Even though I am nearly a doctor I seem not be able to make my grandma see the importancy of seeking help, perhaps because I am. I really fear that continuing this road will end me up not having a grandma when I am back in the Netherlands, ecpecially what I already was desperately trying to prevent. We have to be lucky she is still alive.
I think I should perhaps not mention this on my log, but I nevertheless do so, since I hope that placing this on my log also encourages my grandma to seek help faster next time. Also it is what occupied my thoughts the most recently.
Oma, ben alsjeblieft voorzichtig en niet zo koppig.
So, this week not a lot of news. I want to start with thanking everyone for their responds.
Last weekend we went to Kartini beach to swim. As we quickly found out was a wrong assumption :P
We went there by angkot, which is one of the cheap transports (small busses, like the ones in the hippy age in europe) driving between the most populated spots in jepara.
When we came there we had to pay entrance, just to enter the 'beach'. The 'beach' however was a concrete wave-breaker with an odd sea-turtle building dominating the landscape. The sea definately not fit to swim in.
We had a nice time there though, reading a bit and enjoying the weather (till it started to rain that is).
The best part then was that we found out that although the Angkots can bring you TO the beach,
there are none bringing people back FROM the beach.
The only way of transportation then was to take a becak. by ankot the entire way from RS kartini (where we live) was 7000Rp.
The asking price for 1 becak, was 20.000 to the market (3km abouts). And we should need 2x (=40.000 rp) after which we still needed
to take a angkot also for the remaining journey.
So, cheapskate dutchies as we are, we took 1 Becak, for the price of 15.000 rupiah. Sanne and me sitting, loes on top of us.
The total effect was: 1, a horrible, laughable sight, 2 backpain(me), 3 headache(loes), 4 a very sweaty becak driver paddling 250kg to the market.
We DID saved 25000 Rupiah from the original sum though! :P (2 euros).
After this we took our well deserved KFC meal, and headed back home.
The next day we had the idea to walk to the Saudara (4km), in the plain heat. which we kinda enjoyed, and got us some nice pictures.
Oddly though half the hospital staff saw us walking, and we were rediculed for actually walking in indonesia for a week :P
Why walk right? the motors and cars are much faster! (to die, imo).
Apart from this we all had a patiënt educating morning, where we tried to explain to the patiënts several topics, like osteoporosis,Tinea corpis (Body fungi) and burns. This was in the waiting room before the poli-clinic, and i can promise you: 3 white people trying
to speak indonesian is sure a sight to watch. Luckily some people really where interrested in the topics and asked questions afterwards.
I hope our presence made people more interrested, because i doubt they were swayed by our superb skill in the indonesian language (yes, i mean that sarcastically).
So, please check the pictures, i hope they tell the story better then i am able too. Regards to all.
Also some in dutch for my grandparents (though my mum translates everything for them also).
Els, ap, Jacomijn. Ik hoop dat jullie het goed hebben in de hete nederlandse zomer :D Het gaat hier goed in ieder geval, hoop dat dat uit de vertalingen ook komt.
Ik weet dat jullie geen engels kunnen, maar het is voor mij makkelijker om het engels te laten vertalen door tine dan de mensen die geen nederlands kunnen proberen nederlands te leren. Sorry daarvoor.
Ik hoop in ieder geval jullie snel weer te zien als ik in nederland terug ben, dus specifiek voor oma jacomijn. Nee, je kan niet zomaar je medicijnen niet meer nemen, ze hebben echt meer nut dan degene van de natuurgenezer uit dedemsvaart.
