24 mei. Toegevoegd op 8 juni.

Op een wandeling naar de winkel ontmoet ik enkele javanen welke op 2 muren aan de doorgaande weg een muur aan het verven zijn met daarop de leuzen: 'Dance with tears, no drugs' en 'maak je moeder trots, blijf van drugs af'.

Erg apart, aangezien drugs officieel je de doodstraf kunnen verdienen. Ook lijkt het me wel bijzonder nobel, maar ook een beetje apart je dagen door te brengen met het maken van 'gratis' kunst ter voorkoming van drugsgebruik.

De eerste artiest: Haivan Sodia (40) ('Fight back the tears no drugs', zie foto) Aan het werk met een vriend en zijn broer en een 2e vriend als psychologische support (rokend, lachend, toekijkend. Hij verteld dat hij een kunstenaar is van de universiteit in Yogyakarta en met name door de drugsproblematiek meewerkt. Zelf heeft hij er geen ervaring mee, maar geeft te kennen dat veel jeugd in yogja hier wel aan ten onder gaan, met name de studenten. Hij geeft aan er niet betaald voor te worden, echter geeft wel toe dat het via de overheid geregeld is. Een fooi neemt hij niet aan, zoals hij al zei, om het geld is het hem niet te doen.

2e artiëst: Joel (30) west sumatra. Naar yogya gekomen om aan de kunst-academie te studeren. is met zijn 6 vrienden aan het werk. (zie foto's). Hij geeft duidelijk aan via de overheid de muurschildering te maken. Wederom werken uiteraard 2 van 7, rest ondersteuning. Hij krijgt er wat betaald voor, maar een schijntje, dus waarom te hard werken nietwaar? Een uitnodiging tot de kampung was ookal snel gemaakt, maar dit leek me toch niet al te verstandig. :P

2 verschillende groepen mensen, 2 verhalen. de vraag is natuurlijk wat de hele waarheid is. In ieder geval is het doen van de kunstacademie niet bepaald een ticket tot succes in Indonesië.